Niniejszy tekst jest tłumaczeniem tekstu dostępnego na oficjalnej stronie Międzynarodowego Komitetu Normalizacyjnego (ISO) pod adresem: www.iso.org.
Zgodnie z art. 2 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz.U. 1994 Nr 24 poz.83) niniejsze tłumaczenie jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego. Dlatego wszelkie jego rozpowszechnianie we fragmentach lub całości bez podania źródła i autora jest niezgodne z prawem.
Standard ISO dla redukcji wpływu środowiskowego budynków
Celem nowego standardu ISO 21931-1:2010 jest udoskonalenie osiągów środowiskowych budynków dzięki międzynarodowym ramom dla metod stosowanych w ocenie związanego z nimi zarządzania środowiskowego.
Budynki w swoim cyklu życia pochłaniają ogromną ilość zasobów i przyczyniają się do przekształceń środowiska naturalnego. Skutkiem czego mogą nieść ze sobą znaczne konsekwencje i wpływy środowiskowe. Aby zmierzyć i zrozumieć te wpływy, stosuje się metody oceny dla wyznaczenia osiągów środowiskowych budynków i związanych z nimi prac zewnętrznych.
Ale czym są właściwie te metody i w jaki sposób sektor budowlany może zapewnić ich spójność?
Standard ISO 21931-1:2010, Sustainability in building construction - Framework for methods of assessment of the environmental performance of construction works - Part 1: Buildings, określa i opisuje kwestie, które muszą zostać wzięte pod uwagę przy budowie oraz metody oceny osiągów środowiskowych budynków zarówno nowych, jak i istniejących. Taka ocena może być stosowana w benchmarkingu oraz monitorowaniu postępu w doskonaleniu i zrównoważonym rozwoju.
"Sektor budowlany wytwarza blisko 40% światowej emisji węgla, konsumuje 40% naturalnych zasobów oraz wytwarza 40% światowych odpadów", mówi Jacques Lair, Przewodniczący podkomitetu, który opracował standard. "ISO 21931-1 jest kolejnym ważnym krokiem ku redukcji wpływu budynków na środowisko i osiągnięciu prawdziwego zrównoważenia w budownictwie."
Celem nowego standardu jest usunięcie różnic między regionalnymi i krajowymi metodami oceny poprzez zapewnienie wspólnego sposobu ich wyrażania. Odnosi się to do wszystkich etapów projektu - od projektowania poprzez konstrukcję, eksploatację, konserwację, remont i przebudowę, co zapewnia, że produkt końcowy jest budynkiem przyjaznym dla środowiska.
ISO 21931-1:2010 jest jednym z szeregu międzynarodowych standardów odnoszących się do zrównoważonego rozwoju w konstrukcji budynków. Przeznaczony jest do stosowania łącznie oraz stosuje zasady określone w rodzinie norm - ISO 14020 odnoszącej się do ekoetykietowania, ISO 14040 dotyczącej oceny cyklu życia oraz ISO 15392 zawierającej ogólne zasady zrównoważonego rozwoju w konstrukcji budynków (...)
Tłum. Dorota Czepik